Pinoy Wasteland

Nagsimula na ako ng trabaho kagabi. Panibagong adjustment at mga bagong mga tao na kailangan makasalimuha. At ang masasabi ko lang… hindi ako magtatagumpay sa plano ko na maging bahagi ng isang grupo. Bigla kong na-miss yung wavemates ko sa dati kong kompanya (panget man ang management, OK lang yung mga tao) dahil naging bahagi ako ng buhay nila. Sila yung nagungulit sa akin pag hinihiwalay ko yung aking sarili.

 Sana nasa floor agad, at least pwede akong maging loner. Ayoko talaga sa classroom learning.

Ang kaibigan kong si Kitty Kat (andaming pusa sa buhay ko), sabi wag na daw akong maging suplado this time. Malabong mangyari kasi di ako suplado, sadyang mahirap lang para sa akin ang makipagkapwa-tao (makes you wonder why I lasted this long in a call center).

Yung kaibigan ko may term sa uri ng mga call center na ma-porma at maangas: call center jocks. At hindi ako bahagi ng ng grupo na iyon. Alam nyo naman, I don’t mingle with people na mataas ang antas sa akin sa lipunan, you know (Sige, pipigil na ako). O baka nai-insecure ako… OOOOY!!!

Kaya ayun, solo flight na naman ako, mag-yosi, kumain at kung anu-ano pa.

Naalala ko talaga two years ago sa blog ko dati, yung mga tao na pinagtawanan ko yung mga naging aking mga tunay na kaibigan.

Namimiss ko na talaga ang mga kaibigan ko at nagsisisi ako na di ko nagawa maging malambing sa kanila. As if kaya ko maging malambing! Kaya ayun, kung di lang sa pera di na ako magtatrabaho sa call center.

Apat na buwan akong bum, hirap mag-adjust sa tulog.

O buhay! Kelan ba yayaman ang aking mga magulang?!

PS Kung tatanungin nyo, Tech Support Rep na naman ako sa isang cable ISP. Pero kailangan pumasa muna ng training ng isang buwan.

PPS Letse! Parang online journal na talaga ang blog ko.